Zaterdag (Tweede Weekend)

19:00uur. Zo net terug van een dagje toeren op Nieuw Caledonië. Ik heb de fots alvast op http://wielwijshoff.picturepush.com/album/108273/p-Rondrit-Oostkust-Nieuw-Caledoni%C3%AB.html gezet . Ik ga even eten en daarna doe ik verslag van een enerverende dag toeren.
21:30uur tweede poging mijn laatste verslag werd niet opgeslagen!!!.
8;30uur Zonnig en lekker warm sluit ik de skype sessie met Carla af die in Limburg is bij Cindy (vriendin van mijn nicht Tonia) op een MakeUp party. Ik ga naar Xavier toe want daar zou Willis ons komen ophalen. Tijdens het wachten slaat het weer plotseling om en begint het te gieten. Willis had al gezegd als het weer niet goed is dan gaat het niet door. Dus nog gewacht tot 9:15uur maar het weer blijft er slecht uit zien. Onverichterzake keer ik om en ga naar mn Portas cabine. Ik sms nog even naar Carla dat de rondrit niet door gaat en ik haar vreselijk mis.

9:30uur Klopt Xavier op de deur en meldt dat Willis toch is komen opdagen omdat de weersverwachtingen voor oostkust gunstig zijn, Zon en 25 graden. Dus in de regen naar de auto en gaan met die banaan. We plannen om richting Koné te rijden en vandaar uit naar de Oostkust. En als het weer het toelaat maken we een rondje via het noorden.

1e Stop - Uitkijk post 'du Col de Tango'
Hier kijken we uit op de bergen in het binnen land. Er liggen overal paarden keutels. Xavier weet te vertellen dat die afkomstig zijn va Wilde Paarden die in de bergen leven. Deze zijn afstammelingen van paarden die zijn losgelaten door een boer waarvan de boerderij failliet is gegaan aan het begin van de 19de eeuw.

2e Stop. We stoppen nu bij een uitkijk plaats aan het water. Hier lopen we naar beneden en zien een gezin , 2 vrouwen een man en 2 kinderen. De vrouwen sprokkelen hout aan de overkant va het water en de man draagt vervolgens het hout naar de overkant. Onderwijl spelen de kinderen in hun blootje in het koude rivier water. Dit water is kristal helder en koud. Schijnt dat het water gewoon gedronken kan worden. Het gezin is afkomstig van een 'Tribu'. Een Tribu is een traditionele nederzetting, waar de oorspronkelijke bewoners - de Kanakken - leven, en op deze plekken staan ook meestal een kraampje - klein winkeltje - waar de inheemse producten te koop worden aangeboden. Deze nederzettingen zijn van minimale aard. Meestal opgetrokken uit Bamboe of golfplaten. Een Tribu heeft meestal een Hoofd van de stam en kan uit meerdere personen bestaan 1-200.

3e Stop - We rijden langs de Oostkust.
Overal waar je kijkt zie je clusters bamboe afgewisseld met verschillende soorten palmbomen, papayabomen en bananenbomen. Verder is het eiland hier bezaaid met prachtige bloemen, idyllische stranden, en indrukwekkende kliffen en grotten die midden in de zee liggen. De weg langs de kust is bezaaid met watervallen, rivieren en bergen die rechtstreeks in de zee uitmonden. We besluiten om even te bekijken of we een duik nemen of alleen pootje te baden. Het laatste is het geval.

4e Stop - Tijdens ons besluit om in Hienghene te gaan lunchen rijden we langs de verbluffend mooie klifachtige kust rondom Hienghene aan de noordoostkant van het eiland. Hier stoppen we eerst bij 'les Chauves-Souris' om de rots formaties te bekijken met de vleermuis grotten. Daarna rijden we door naar de rots formatie die 'Le Poulet' (de Hen) wordt genoemd, dit vanwege zijn verbluffende gelijkenis op een Hen die op zijn eieren zit te broeden. Bekijk je de rotsformatie van uit een andere hoek dan lijkt hij in het minst op een Hen.

5 Stop - We rijden door Hienghene en er blijkt niets open te zijn. Willis stopt bij de VVV en Xavier loopt naar binnen om te vragen waar hier nog een restaurant op is. Het is inmiddels 13:00uur en wat blijkt er is een restaurant open tot 13:00uur en ligt op 2 minuten rijden va het VVV. Xavier vertelt dat men dit niet al te nauw moet nemen en we nemen de gok. Inderdaad kunnen we gewoon aan een tafeltje plaats nemen en de bestelling wordt gewoon opgenomen. Ik neem een half stokbroodje omelet met ham en een flesje Heineken Lager. Inmiddels zijn we in gesprek met een ouder echtpaar uit New Zeeland en de vrouw verneemt dat we op het Vanouto project werken. Ze is zeer geintereseerd om een rondleiding te krijgen en ze biedt in ruil een rondleiding en verblijf in New Zeeland aan. Er worden visite kaartjes uitgewisseld en ondertussen zijn de sandwiches klaar en kunnen we aanvallen.

6e Stop - Na lekker te hebben geluncht zetten we onze reis voort richting het noorden. Tijdens het rijden schreeuwt Xavier ineens 'Willis aljesblieft stop evensnel'. We schrikken en vragen wat er is. Hij vraagt hebben jullie dan niet de vruchten aan die boom gezien ?. We stappen uit en lopen achter xavier aan. Hij wijst ons op een boom met grote groene vruchten die we allemaal niet kunnen thuis brengen Je snapt niet dat ze blijven hangen...........het blijkt doerian (jackfruit) te zijn. In Indonesie zeggen ze "they smell like hell and taste like heaven".
Uiteindelijk belanden we bij 'Bac de la Ouaième'. Op dit punt wordt de weg onderbroken en moet men met een pond worden overgezet. Dit is gratis. Het pond in de huidig staat is van een nieuwer model en wordt aangedreven door 2 buitenboord motoren die aan weerszijde schuin zijn gemonteerd met een lange buis waaraan de schroef is bevestigt. Het vorige model werd nog bediend door mankracht. Maximaal 6 voertuigen en drie mannen die aan een kabel stonden te trekken. Het oude pont ligt tegenwoordig weg te rotten op het droge. Dit net zoals afgedankte autos die op blokken worden gezet in de tuin van een tribu en staan weg te rotten.
Tijdens het wachten op het pont maar even wat fotos van bananen bomen gemaakt.
Na vertrek vanaf het pont zijn we meteen weer gestopt om de rivier monding van de rivier 'la Ouaième' te fotograferen met zijn witte strand.

7e Stop - Onderweg zien we ineens een hoge waterval. Deze waterval gelegen in Tao schijn je van dicht bij te kunnen bezichtigen. Het kost 200 Frank en de tocht tot boven duurt ongeveer 2 uur. We besluiten wel te gaan kijken maar niet tot aan de top. We moeten behoorlijk over rotsen klimmen om omhoog te geraken maar dat is alleen maar leuk. In de poelen van de stroming blijken overal gewoon vissen te leven?!. Tijdens het maken van een foto voor een waterval glij ik bijna uit. Op de weg terug neem ik nog wat fotos van de vegetatie die we her en der zien.

7e Stop - Onderweg vraagt Willis of hij nog even moet stoppen bij een inheems kraampje. Er zijn kraampjes waar de inheemse bevolking buiten fruit en gewas ook stenen beeldjes te koop aanbieden. We stoppen bij een kraampje en bekijken ondertussen alle beeldjes. Ik besluit een beeldje, een Kanak, aan te schaffen voor 1000 Frank (9 euro) als souvenier voor thuis.

Na deze stop beseffen we dat we niet om 17:00uur op het kamp komen als we zo doorgaan dus we besluiten in een keer door te rijden. Door de bergen heen blijkt de weg ineens opgebroken te zijn over de lengte van 9 km. Gewoon geen asfalt. Daarna blijkt de weg van 4 meter breed nog maar een strook van 2 meter asfalt met gaten te hebben en aan weerszijde alleen grind?. Belgie is er niets bij hahaha. Uiteindelijk eindigt onze rit om 18:30uur in het kamp.

Ik ga snel naar mn cabine en bel Carla even om te kijken of de planning met het tekenen van het koop contract nog op schema loopt.

Algemeen:
Opmerkelijk aan de oostkust is de hartelijkheid van vooral de Kanakken. Onderweg groeten is: je hele arm uit het raam van je auto stekenen zwaaien voor wat je waard bent. Tijd speelt hier geen rol, haast bestaat niet, reggae muziek is de trend en de Kanakken lijken zich eerder te identificeren met Jamaicanen dan met hun historische overheersers, de Fransen.
Al met al heb ik simpelweg genoten van de gemoedelijke sfeer op het eiland, waar de kinderen hele dagen in het water spelen, de honden vrolijk rondscharrelen en het leven tijdloos en ongecompliceerd lijkt.